First Classes & First Birthday

Terwijl ik al kauwend op drop dit zit te typen (drop in Amerika? Jawel, je leest het verderop), zitten we in de Greyhound bus richting Los Angeles, genietend van het uitzicht van enerzijds aan de linkerkant de heuvels, en aan de rechterhand de stranden en oceaan. De Highway 101 is echt een hele mooie rit.
De komende 6 dagen hebben we geen lessen, en we hebben besloten die tijd maar eens optimaal te benutten met een bezoek aan LA. Maar goed, deze busreis geeft me weer even de tijd om up te daten; het laatste bericht was alweer twee weken geleden. Sinds die tijd zijn onze lessen begonnen en beginnen we steeds meer een wat vastere weekroutine te krijgen.

De afgelopen twee weken zijn onze lessen begonnen. Zoals eerder gezegd, we hebben ons aangemeld voor vier vakken die allemaal ‘s avonds plaatsvinden. Drie van deze vakken hebben we inmiddels gehad; Principles of Marketing, Business Writing en The Nature Of Conflict.

Principles of Marketing was de eerste class die we hadden. Van te voren waren we benieuwd wat we konden verwachten en hoe het niveau was. De maar liefst vier uur durende class, een tijdsduur waar we aanvankelijk nog tegenop zagen, schoot gelukkig voorbij. De leraar was heel erg laidback, een vriendelijke man die echt veel ervaring op marketing gebied heeft. Hij begon met nadruk leggen op het feit dat we ons vooral op internationale marketing zouden concentreren, wat voor ons heel gunstig is aangezien we nog steeds van plan zijn over een jaar International Business & Management te gaan studeren. Hierna vertelde hij dat buiten de lessen van ons verwacht werd regelmatig te discussiëren en reageren op een online forum, het discussion board.
Vervolgens begon hij aan de hand van een powerpoint een introductie te geven in marketing, met leuke voorbeelden zoals de ‘Cola Wars’ (Coca Cola versus Pepsi).
Toen de les was afgelopen waren we het erover eens dat dit vak in ieder geval een goede keuze was.
De klasgenoten zijn over het algemeen iets ouder dan wij, zo rond de twintig tot vijfentwintig jaar oud. Met uitzondering van drie mensen die Sarah en Abraham al gezien hebben. Jawel, we hebben drie klasgenoten die de vijftig al gepasseerd zijn. Grappig om met zulke verschillende leeftijden in de klas te zitten. Bovendien is de helft van de klas internationaal (Een onevenredig aantal Duitsers trouwens) (Heeft nog niet tot spanningen geleid ;) ).
Ook de tweede les is erg goed bevallen. We zijn dieper ingegaan op marketing technieken en verschillende markten.

Business Writing is een drie uur durende class. Het vak behandeld onder meer hoe je het meest efficiënt communiceert in een bedrijf, en wat voor schrijfstijl je het beste kan gebruiken in welke situatie. Hoewel het behoorlijk technisch en droog klinkt, was de les best leuk. De leraar was een nogal drukke man die er vaart achter hield en met een dosis humor ervoor zorgde dat je geconcentreerd bleef. De les was vooral een introductie les, volgende week gaan we dieper op de stof in.

The Nature of Conflict is de overtreffende trap qua tijdsduur; zes uur lang!
En dan begint de les ook nog eens op zaterdagochtend om negen uur. Je kunt je dus wel voorstellen dat we niet met de meest blije gezichten en frisse moed naar binnen gingen. Daar kwam nog eens bij dat het een erg theoretische les is met wat lastiger Engels dan de andere vakken. Veel ‘vaktaal’. The Nature of Conflict behandeld alle oorzaken van allerlei conflicten, en hoe je met welke technieken tot een oplossing kunt komen. Het eerste uur hadden we de nodige moeite onze ogen open te houden, gelukkig werd het later interessanter toen we een ‘stress resiliency test’ moesten doen. Het bleek dat Robbert en ik zo ongeveer de enigen in de klas waren die niet last hadden van stress. De rest van de klas kon niet geloven dat we zo weinig stress hadden. Wij begrepen niet waar die mensen zich toch zo druk over maken.
Voor dit vak kregen we ook de eerste tijdrovende opdracht; een paper schrijven over waarom wij dan wel niet zo stress-ongevoelig waren. Minimaal 3 pagina’s lang. Niet echt een heel opwekkende bezigheid, maar wel een goede oefening voor het schrijven in (een poging tot) academisch Engels.


We hebben ons inmiddels ook aangemeld voor de sportschool, in UCSB studententaal: ‘’The Rec-cen’’ (The Recreation center). Ongelooflijk hoe groot het sportcomplex hier is. We hebben onder andere de beschikking over een enorm kunstgrasveld (ter grootte van ongeveer drie voetbalvelden), twee zwembaden, een basketbal hal, een indoor rollerskate hal, een klim-hal en twee grote fitness zalen. Heel erg mooi aangelegd en super om te sporten. Daarnaast liggen er dichtbij nog een baseball field, een atletiekbaan, een Lacrosse field en het voetbalstadion (capaciteit: 18.000 man). Voetbal is de sport hier, het universiteitsteam (de ‘’Gauchos’’) is in 2006 landskampioen geworden in het collegefootball, en dit jaar liggen de verwachtingen weer redelijk hoog. We gaan absoluut nog een keer naar een wedstrijd toe.


Terug naar the daily life in Isla Vista. Qua appartement zijn we helemaal gesettled. Ondertussen wat meer kennis met buren gemaakt, en een heel aardig meisje leren kennen: Tammy. We hebben haar leren kennen op het ‘’DJ op het dak’’ feest en ze is echt heel chill. Bovendien wil ze ons regelmatig ergens heen rijden (jup, ze heeft een auto) en haalt ze zo af en toe wat bier voor ons. Echt top.

Vorige week vrijdag zijn de ‘hostel mensen’ langsgekomen. Met Drew (crazy English man), Dominic, Lisa en Annie (twee Oostenrijkse meisjes) en Tammy zijn we richting Del Playa gegaan. Daar een leuk feest gehad, wederom in een mooi huis. Vervolgens bleef iedereen bij ons pitten, op onze luchtbedden van de eerste paar nachten. Het was een behoorlijke bende nadat iedereen de volgende dag weer weg was. De Oostenrijkse meisjes bleven tot zondag, bij gebrek aan een verblijfplaats. Zondag hebben we ze uitgezwaaid richting Vegas.

Op dat moment was het nog maar een dag en een nacht tot 30 september: Robberts verjaardag!
Maandagavond om precies 12 uur ‘s nachts hadden we een stoel buiten staan, waarop stonden: een verjaardagstaart met 19 kaarsjes aangestoken, drie shotglaasjes gevuld met tequila, twee tassen met cadeaus, en een verdacht pakketje uit Nederland. Tammy had ook nog eens een fantastische dinosaurusballon vastgemaakt aan de stoel.
Onder het zingen van happy birthday en daarna lang zal hij leven kon een glunderende Robbert beginnen met zijn cadeautjes uitpakken.
Het verdachte Nederlandse pakketje bleek een doos vol met typisch Nederlandse spullen te zijn, gestuurd door Robberts moeder. Geweldig! Pepernoten, borrelnootjes, tijdschriften, drop, het kon niet op. Nogmaals bedankt!
Voor Robbert heb ik een UCSB trui gekocht, en twee UCSB t-shirts. Koningskledij.
Verder kwam een paar dagen later nog een Neerlandsch pakketje aan, wederom met vergelijkbare inhoud. Cadeaus van familie Goorhuis voor Robbert. Maar het mooiste uit dat pakket was wel een blok echte Nederlandse kaas. EINDELIJK! En gratis! ;) Heel erg bedankt, families.

Omdat het Robberts verjaardagsweekend eraan zat te komen, hadden we met z’n tweeën besloten om een ‘beerpong’ tafel te kopen. Beerpong is als lokale folklore hier, dus om nog beter te integreren in de Amerikaanse cultuur moesten we er wel een aanschaffen.
Een korte inleiding wat ‘beerpong’ precies is:

‘’Beer pong (also called beirut, lob pong, etc.) is a drinking game in which players throw a table tennis ball across a table with the intent of landing the ball in one of several cups of beer on the other end. The game typically consists of two two-player teams, one on each side of a table, and a number of cups set up on each side. There are no official rules, so rules may vary widely, though usually there are six or ten plastic cups arranged in a triangle on each side. The number of players on a team can vary as well, from one to three or more.

When a ball lands in a cup, the defending team must consume all of the beer inside that cup. The cup is generally not completely filled, it can be to a certain point. A recent Time article stated that cups were 1/3 to 1/4 full. The game is won by eliminating all the other team's cups before all of one's own cups are eliminated. The losing team must then consume all the beer remaining in the winning team's cups. The order of play varies – both players on one team shoot followed by both players on the other team, or players on opposite teams can alternate back and forth.’’ (Bron: Wikipedia)

Beerpong is een ingrediënt dat volgens iedereen hier niet kan ontbreken op een feestje.
Zodoende gingen Tammy en ik op weg naar de ‘’Home Depot’’ (soort van Gamma) om een houten plank aan te schaffen, deurformaat, om bovenop twee stoelen te kunnen leggen. Voila, een geïmproviseerde beerpong tafel. Probleem was alleen dat de houten plank niet in Tammy’s auto paste. What to do, what to do? Op de bus stappen met een plank zo groot als een deur was geen optie...teruglopen was te ver en de plank was te zwaar...
De enige mogelijkheid die wij konden verzinnen was om iemand met een grote truck te vragen of hij/zij ons uit de brand zou willen helpen voor 10 dollar, om maar even een bedrag te noemen. Ons appartement is tenslotte maar een dikke 5 minuten met de auto van het Home Depot.
Net op dat moment zagen we een Mexicaanse man in een pick up stappen, zonder de indruk te wekken haast te hebben. We bedachten ons geen moment en waagden het er maar op. Met haar allerliefste stemmetje vroeg Tammy of hij ons misschien wilde helpen. En godzijdank, dat wilde de man wel. Ik reed met hem mee en hij heeft me zelfs helpen tillen op de trap naar ons appartement. Wat een held!

Het verjaardagsweekend was erg leuk, zaterdag eerst thuis met wat buren beerpong gespeeld en daarna naar Del Playa gegaan. Geweldig feest gehad. De zondag daarop kwamen John en Liam, twee Engelsen, nog langs. John hebben we leren kennen in het hostel en Liam is een vriend van hem. Echt twee heel erg gave jongens. ‘s Avonds zijn we naar een bar in downtown Santa Barbara gegaan, Q’s, en wederom een leuke avond gehad. De volgende dag moesten zij vroeg weg en was het voor ons tijd om ons appartement weer eens netjes en schoon te maken.


Dinsdag hebben we wat voorbereidingen voor onze 5 daagse trip naar Los Angeles getroffen. ‘s Avonds was het tweede debat tussen Obama en McCain. We zijn gaan kijken in het University Center, een groot gebouw op de campus wat onder andere het Community Housing Center, The UCSB Bookshop (Voor boeken en UCSB merchandise), meerdere restaurants en cafés, een computerruimte en The Hub herbergt. The Hub is een behoorlijk grote ruimte waar regelmatig concerten of andere evenementen worden gehouden. Er zitten wat fastfood restaurantjes bij en er hangen overal TVs. Hier was dan ook de mogelijkheid op de campus om het debat live te kijken. Toen we binnen kwamen was het debat net begonnen, en de hele ruimte zat vol met studenten. Het moeten er wel zo’n 200 geweest zijn, zittend aan tafels in verschillende groepen, kijkend naar verschillende televisieschermen, veel met net gekocht avondeten. Leuke ervaring om tussen de Amerikanen zo’n debat te kijken.
Over de verkiezingen gesproken, Robbert en ik zijn gevraagd een klein stukje over de verkiezingen in Californië te schrijven voor de krant Metro. Meer daarover later!


Ondertussen zit ik alweer in het hostel in Los Angeles. De komende dagen zijn we lekker even de toerist aan het uithangen, zodra we maandag of dinsdag weer terug zijn verschijnt er een uitgebreid reisverslag :).
Wat minder relaxed is, is het continue breaking news op CNN en internet over de nieuwste financiële ontwikkelingen als gevolg van de kredietcrisis. Dit onderwerp domineert naast het nieuws nu ook de verkiezingen. En het is ook niet bepaald gunstig voor ons. Maargoed, op dit moment maken we ons geen zorgen maar gaan we ‘’The City Of Angels’’ verkennen.

Ohja, foto’s staan reeds op onze hyves, maar we gaan zo snel mogelijk even een online-album aanmaken, dat is veel handiger. Wordt natuurlijk gemeld als het zo ver is.

Ciao!

Robbert en Louk


hyves (voor foto’s):
http://robbertbrouwers.hyves.nl/
http://loukkk.hyves.nl