Chicago

Onze laatste weken in de Verenigde Staten waren aangebroken. Inmiddels was het eind juni en hadden we nog twee bestemmingen: Chicago & New York.

Met de trein reisden we van Kalamazoo richting Chicago. Eenmaal aangekomen belde ik onze couch-surf host op, die schijnbaar een erg relaxed appartement had. Een kwartier later stopte er een BMW X3 voor onze neus. “Get in!”.
Wauw, dit zag er veelbelovend uit. Eenmaal ingestapt maakten we kennis met Daryl, een man van een jaar of 30 en werkzaam in het ziekenhuis van Chicago. Na een ritje van zo’n 10 minuten kwamen we bij zijn appartement aan, in een wijk vlakbij het centrum die er nogal hip uitzag. Eenmaal binnen konden we een big-smile op onze gezichten niet onderdrukken: Daryl woonde in een schitterend appartement van alle luxe voorzien. En wij mochten er twee dagen vertoeven! Hij moest snel weer door naar zijn werk, maar hij gaf in de sleutels van zijn appartement en zei dat we overal gebruik van mochten maken, zolang we maar zouden opruimen. Ook gaf hij ons wat reisgidsen en informatie over Chicago. Een bewonderenswaardig vertrouwen in twee studenten die hij nog maar net een kwartiertje kende.

Na even lekker hebben uitgerust besloten we het centrum in te gaan. Daryl’s appartement lag vlakbij de metrolijn die rechtstreeks naar het centrum leidde, de zogenaamde ‘L’ . Binnen no-time liepen we het station uit en werden we overvallen door de sky-line van Chicago, die werkelijk geweldig is. Omdat we nog niet echt een plan hadden, besloten we maar richting het centrale park te slenteren. Het was heerlijk weer en in het park was het ook bomvol. Een superlevendige stad. Na de – inmiddels traditionele – late lunch bij Subway, pakten we de metro weer terug. Nog even gechilled totdat Daryl thuiskwam, en die had een verrassing voor ons: we moesten eens de typische Chicago pizza eten, dus nam hij ons mee uit eten. De typische Chicago pizza was heel erg dik, maar tevens even zo lekker. Na het diner reed hij ons rond door Chicago, en we eindigden in de buurt van het park aan de baai vanwaar we een schitterend uitzicht op de skyline van Chicago hadden – bijna zo indrukwekkend als die van New York. Als laatst reed Daryl ons naar een van stads’ grootste torens toe, waarin op de bovenste verdieping een restaurant gevestigd was. Hij zou ons proberen naar binnen te loodsen, want schijnbaar had je een magnifiek uitzicht over de stad vanaf het restaurant. Helaas werden we bij de ingang door een als gorilla uitziende man geweigerd: “can I see some ID please?” - “You’re not 21, I’m sorry” - “”No you can’t look at the view, this is a bar! Get out!”
Ondertussen nog wel een kleine glimp kunnen opvangen van inderdaad een gaaf uitzicht :d
De volgende dag was Daryl alweer naar zijn werk toe. Wij besloten weer de stad in te gaan. De “L” maakt een rondje in het centrum van Chicago, hoog tussen de gebouwen door. Dit was volgens Daryl een perfecte sight-seeing tour.
Eerst hebben we echter gemeet met Bjorn, die toevallig vlak in de buurt stage liep bij een bedrijf. We hebben samen de middag opgetrokken, wandelend door delen van het centrum wat we nog niet hadden gezien. Eenmaal laat in de middag was het tijd voor een pauze en een welverdiende kop koffie bij de Starbucks – en toen gebeurde het. Er kwam een man binnenlopen met zijn Blackberry in de hand: ”Oh my God, MJ is dead!”
MJ? Wie the fuck is MJ? Dit werd ons binnen no-time duidelijk. Meer mensen pakten hun telefoon en al snel gonsde de volle naam rond: “Michael Jackson is dead!”.

Een uur later namen we afscheid van Bjorn en namen we de “L” terug naar Daryl’s huis. Op TV ging het inmiddels nergens anders over dan MJ’s dood. De rest van de avond hebben we nog wat gechilled en contact met huis gezocht. De volgende dag was het tijd om afscheid te nemen van Daryl. We hebben hem uitvoerig bedankt voor zijn gastvrijheid, echt een fantastische gast. Hoewel hij overdag werkte hebben we ’s avonds veel met hem kunnen lachen – zo was hij eens in Amsterdam geweest en daar voor het eerst in zijn leven ontzettend stoned geworden. Tevens de laatste keer in zijn leven, zo verzekerde hij ons.

Met de “L” zijn we ’s middags naar het vliegveld gegaan, Chicago O’Hare. Helaas hadden we vanwege noodweer boven NY twee uur vertraging, wat betekende dat we midden in de nacht zouden aankomen.

Hoe dat afloopt...lees je in de volgende en dit keer aller-laatste post!