...Is Winter Quarter!

...Omdat we echter ook ons Nederlands nog een beetje in vorm moeten houden, hier weer een blog in onze moedertaal!

Naast veel studeren, waren er natuurlijk ook weer een hoop andere dingen te doen hier.

Zo was er op 20 januari de inauguratie van ieders favoriete staatsman van dit moment: president Obama ofcourse. Het werd ‘s ochtends vroeg uitgezonden in de cafetaria/menza van de campus (vergis je niet, dit is een enorme ruimte waar ook regelmatig concerten worden gehouden, er hangen zon 20 HD-TV schermen), met gratis thee, koffie en bagels. Ik denk dat er zo’n 200 man zich hadden verzameld om de ceremonie te bekijken. Bij de opkomst van Obama brak er een enorm geklap, gejoel en gefluit uit; het was merkbaar dat de man ontzettend populair was. Ik heb er een stukje voor de Metro voor geschreven:

“Elke, maar dan ook elke TV op de
campus van de University of California
is afgestemd op de drukbezochte,
meest besproken en duurste
inauguratie ooit: die van Barack
Hussein Obama. Shots van Bush
worden veelal met een klein hoongelach
begroet, terwijl Obama’s
entree wordt toegejuicht. Gegrinnik
vanwege de foutjes tijdens de
eed, stilte tijdens zijn toespraak, en
tot slot luid gejoel. Het evenement
wordt gekenmerkt door patriottisme,
maar bovenal optimisme: ‘Yes,
we can?’ We zullen het zien.”


Ook hebben we op 1 februari de Superbowl gekeken, het grootste sportevenement in Amerika, bekeken door meer dan een derde van alle Amerikanen (zon dikke 100 miljoen). Op weg naar Erics huis, waar we zouden kijken, zagen we veel Isla Vistians lopen met bier, chips en barbecue spullen. Bij Eric waren we uiteindelijk getuige van een erg spannende Superbowl finale (na 6 maanden hier ken je de regels al wel aardig - het lijkt een saaie sport maar als je eenmaal weet hoe het werkt is het leuk om te kijken) met een legendarische 100-yards run en een beslissing in de laatste minuut. De beroemde reclameblokken, waar bedrijven miljoenen voor enkele tientallen seconden zendtijd neerleggen, waren op zich wel grappig, helaas kwam de Heineken reclame met de inbouw-bierkast niet voorbij.

Verder hebben we dit kwartiel gevoetbald in de zogenaamde ‘intermurials’, wat inhoud dat je een team formeert van zo’n 8 tot 10 spelers, en ieder week wedstrijdjes van 50 minuten tegen elkaar speelt. Ons team bestond uit zo’n 12 man van 7 verschillende nationaliteiten - Nederlands, Duits, Frans, Spaans, Amerikaans, Pools, Italiaans - en we hadden goede hoop hoog te eindigen; Amerikanen kunnen toch niet voetballen?
Nou. Dat viel dus ff tegen. Uiteindelijk twee wedstrijden gewonnen (omdat de tegenstander niet kwam opdagen), 1 wedstrijd gelijkgespeeld (spectaculair met 4-4) en de rest verloren. Niet kansloos verloren, maar we hadden gewoon geen wedstrijdritme: dat was ons excuus. Volgend kwartiel proberen we het weer, hopelijk met wat meer succes. We moeten de Europese eer toch maar hoog houden.

Als laatst...

Naar het strand. Wetsuit aan. Surfplank onder de arm. De zee in peddelen. Proberen een golf te pakken. WOESJ. En ik lig weer ondersteboven met zeewater in m’n mond en wier in m’n haar. Zó zagen mijn pogingen wat betreft deze geweldige sport er uit, hoe stoer het ook mag klinken dat ik ‘‘heb gesurft’’. Toch even wat anders dan ik me aanvankelijk voorstelde, haha.
We zijn dus een aantal keren wezen surfen de laatste weken. ‘t Is erg leuk, maar heel erg lastig om daadwerkelijk op staan. We hebben echter nog hoop dat het uiteindelijk gaat lukken. Het moét ons lukken, aangezien we een weddenschapje met Annelot hebben, die op dit moment in Australie bezig is met surfen en in juni weer terugkomt hierheen. Wij aan het verzuipen terwijl zij soepel de golven surft, dat kan natuurlijk niet ;)